Er zijn boeken vol geschreven over de Spaanse vechtstier, tijdschriften, documentaires, websites en kranten. Het beste boek dat er ooit over is geschreven is 'Death in the Afternoon' van Ernest Hemingway. De schrijver had enorm veel kennis over alles wat met de corrida de toros te maken had. Hij kende veel toreros persoonlijk. Het boek heeft een verklarende woordenlijst van tachtig bladzijden en de schrijver bezocht meer dan vijftienhonderd stierengevechten. Helaas is wat Hemingway beschrijft inmiddels geschiedenis. Toch wordt er nog steeds veel over de stier geschreven. De bekendste auteur is ongetwijfeld José Luis Prieto-Garrido hij heeft een aantal boeken over de toro de lidia geschreven. Hij is dierenarts en stierenexpert. Je ontkomt nergens aan de mystiek rond het beest, hoe het precies zit is moeilijk na te gaan.
De voorvader van de huidige stier zou het wilde rund zijn. De beesten zouden om die reden veel wilder zijn dan gedomesticeerde runderen die wij hier in het noorden hebben. De huidige stier is echter vooral het resultaat van selectief fokken. Moed en agressie zijn essentieel bij het stierenvechten. Niet alleen bij de stier, ook bij de torero en de andere personen die met de stier werken. De veeboeren, zoals bijvoorbeeld de familie Miura, proberen hun stier voortdurend te verbeteren. Het zijn aparte bloedlijnen (encastes), al wordt er wel gekruist tussen de bloedlijnen. Iedere stal heeft zijn eigen symbool en kwaliteiten. Op deze manier zou de vechtstier, afstammeling van de oerstier, de afgelopen drie eeuwen hebben overleefd. Het belangrijkste verschil tussen de Spaanse stier en een wilde stier is de manier waarop deze zou reageren op bedreigingen. Hij gaat het gevaar te lijf en blijft onverminderd dat wat hem bedreigt aanvallen. Wat er van waar is, valt niet te bewijzen. Wat wel vaststaat is dat de stier nog steeds de hoofdrol speelt bij het stierenvechten.
De voorvader van de huidige stier zou het wilde rund zijn. De beesten zouden om die reden veel wilder zijn dan gedomesticeerde runderen die wij hier in het noorden hebben. De huidige stier is echter vooral het resultaat van selectief fokken. Moed en agressie zijn essentieel bij het stierenvechten. Niet alleen bij de stier, ook bij de torero en de andere personen die met de stier werken. De veeboeren, zoals bijvoorbeeld de familie Miura, proberen hun stier voortdurend te verbeteren. Het zijn aparte bloedlijnen (encastes), al wordt er wel gekruist tussen de bloedlijnen. Iedere stal heeft zijn eigen symbool en kwaliteiten. Op deze manier zou de vechtstier, afstammeling van de oerstier, de afgelopen drie eeuwen hebben overleefd. Het belangrijkste verschil tussen de Spaanse stier en een wilde stier is de manier waarop deze zou reageren op bedreigingen. Hij gaat het gevaar te lijf en blijft onverminderd dat wat hem bedreigt aanvallen. Wat er van waar is, valt niet te bewijzen. Wat wel vaststaat is dat de stier nog steeds de hoofdrol speelt bij het stierenvechten.
Op het moment dat de stier de arena betreedt heeft hij nog nooit een lap of torero gezien. De reden daarvoor is dat het dan te gevaarlijk zou worden. Het verblijf op de stierenboerderij, de ganaderia, is er een van rust. De stier doet er eigenlijk niets en wacht eigenlijk tot hij oud genoeg is voor het gevecht, dat is als de stier vier jaar oud is en volwassen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten